Szukajcie złota a nie błota.../Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.../Nie mówcie, że czasy są złe. Wy jesteście czasem. Bądźcie dobrzy, a czasy będą dobre.../Wiara bez uczynków jest martwa.../Nie ma pożegnań. Są tylko powitania... Słuchać. Wsłuchiwać się. W ciszy. Uwierzyć. Zrozumieć. Przyjąć. Starać się. I po co? Przecież to kolejne puste hasła. Kolejne do kolekcji. Nic nie warty pył. Skropiony perfumami. Przybrany kwiatami. Ładnie pachnie. Dobrze się tego słucha. Trudno się z tym nie zgodzić... Poprawność polityczna. Nie wypada. Co ludzie powiedzą? Niech mówią. Krytykują. Warczą. Narzekają. Walczą. Zwalczają. Wyrzucają.

P a n M y ś l ą c y  p o w i e d z i a ł : „ B ą d ź  w i e r n y ,   i d ź . . . ”

Słuchać. Wsłuchiwać się. W ciszy. Uwierzyć. Zrozumieć. Przyjąć. Starać się. Dalej wierzyć. Chcieć się starać. Będę się starać. Uwierzyć w sens. Dobro. Wartość. Ale chyba nie ma już w co się wsłuchiwać... Czyżby poranna „wieża” stawała się jednak tylko wieżą...?

made.by:kenzo.

Moje myśli są ostatnio chwiejne. Ulotne. Kruche. Tak jak spadająca gwiazda. Gdy ją zobaczymy, zatrzymujemy się. Zastygamy. Błysk. Jej świetlny welon. Zachwyca nas. Rozjaśnia na chwilę. To co widzimy trwa ułamek sekundy. Jednak to co dzieje się w nas trwa dłużej. Jest krótkim przedłużeniem życia, które właśnie zgasło. Na naszych oczach. Kiedy chcemy opowiedzieć o tym, co zobaczyliśmy, ubrać to w słowa, okazuje się, że nie jesteśmy w stanie. To co mówimy oddaje tylko niewielką część tego, co się wydarzyło. W nas. Na niebie. Mimo starań nasze słowa pozostają nieudolną kopią, która nie może w pełni wyrazić prawdziwego obrazu. Magii otaczającej nas rzeczywistości.

Dzisiaj jednak pewna myśl została we mnie na dłużej. Zabłysła i nie zgasła od razu. Ukształtowała się.

Doświadczyłem niedawno dwóch skrajności. Czerni i bieli. Najpierw dotknęła mnie jasność. Światło. Ukojenie. Nadzieja. Później zanurzyłem się w cień. Usłyszałem krzyk. Gniew.

Stałem nieco z boku obu tych kolorów. Żaden nie był moim domem. W pełni. Ale czułem się dobrze, spokojnie. Pośród czerni i wśród bieli.

Obie te skrajności potrzebują siebie. Współistnieją i współgrają. Ciemność pozwala docenić jasność. Czasem zbyt jaskrawą i oślepiającą. Natomiast światło pozwala nam kroczyć przez mrok. Znaleźć właściwą drogę.

Świadomość jego istnienia daje nam nadzieję.

Dopada Cię czasem cisza?

Cisza wewnętrzna. Nie ważne, gdzie wtedy jesteś, z kim przebywasz. Nie ważne czy jesteś wśród przyjaciół, znajomych, z rodziną. Nie ważne czy jesteś w pracy, w szkole, na zajęciach, czy na spacerze. Miejsce, sytuacja, otoczenie – nie mają znaczenia. Nagle znikasz. Nie ma Cię. Jest tylko Twoje ciało. Twoje myśli są gdzieś obok. Ale tylko pozornie. W rzeczywistości wcale nie chcą z Ciebie wyjść. Nawet nie walczą. Nie próbują się wydostać. Pozostają ukryte, gdzieś w zakamarkach Twojej głowy. Mało wtedy mówisz. Prawie nic. Najwyżej wtedy, gdy ktoś podejdzie, zapyta. Ale rozmowa nie jest płynna. Jest chropowata. Poszarpana. Szybko się urywa. Tak jakby dar mówienia, rozmawiania został Ci nagle odebrany. Mimo wewnętrznych prób i starań, czujesz się bezradny. Czujesz, że działasz po omacku, nieporadnie, może trochę na siłę. Nie wiesz jak. Nie wiesz co. Jakbyś nie był stąd, nie należał do tego miejsca. Jakby wszystko wokół było obce, nie Twoje. Mało mówisz. Choć właśnie w tej chwili masz do powiedzenia znacznie więcej niż zwykle. Ale wypowiadane przez Ciebie słowa wydają się zbędne, zupełnie niepotrzebne. Bezsensowne.

Twoje zmysły, wzrok, słuch, są wyostrzone. Patrzysz. Obserwujesz. Dostrzegasz. Słuchasz. Analizujesz. Chłoniesz.

W takich chwilach zdarza się, że zastygasz. Jesteś jak posąg. Z zewnątrz wydajesz się spokojny, nieruchomy. Ale w środku szaleją wichry. Trzaskają pioruny. W środku szaleje burza. Lecz ani jeden podmuch wiatru, ani jedna kropla deszczu, nie wydostaje się na zewnątrz.

i.      saw.      a.      star.      beneath.      the.      stairs.
glowing.      through.      the.      melting.      walls.
who.      will.      be.      the.      first.      to.      begin.      their.      fall?
or.      will.      we.      become.      one?

am.      i.      the.      star.      beneath.      the.      stairs?
am.      i.      the.      ghost.      upon.      the.      stage?
am.      i.      your.      anything?

i.      saw.      a.      star.      beneath.      the.      stairs.
glowing.      bright.      before.      descent.
and.      in.      the.      morning.
there.      is.      nothing.      left.
but.      what’s.      inside.      of.      me.

and.      i.      don’t.      want.      to.      die.      tonight.
will.      you.      believe.      in.      me?
and.      i.      don’t.      want.      to.      fall.      into.      the.      light.

will.      you.      wish.      upon?
will.      you.      walk.      upon.      me?
i.      don't.      wanna.      die.      tonight.

will.      you.      believe.      in.      me.      tonight? 

<afi>

Ukryta gwiazda? Czy duch w świetle jupiterów? Strach przed ujawnieniem? Czy pozorna krucha wielkość?

Uwierzyć. Nie poddać się. Zrozumieć. Wybaczyć. Błądzić. Upadać. Podnosić się. Słuchać. Mówić. Milczeć. Być. Głośno. Cicho. Być. Podnosić się. Być.

Czy.wszystko.musi.mieć.powód? Czy.zawsze.można.powiedzieć.dlaczego? A.może.czasem.poprostu?

Tylko.czemu.poprostu.jest.takie.skomplikowane...

NiePatrzę,LeczWidzę

NieMówię,LeczSłyszę

NieBlisko,LeczObok

NieWczoraj,LeczCodzień...

Tak to w przepełnym z tytułem skrócie jest. 

Czasem szukamy siebie tam, gdzie nas nie ma. Czasem inni chcą nas widzieć tam, gdzie być nie chcemy. Czasem inni chcą nas takimi, jakimi być nie potrafimy.

Ktoś kiedyś zadał mi pytanie: „Jacy tak naprawdę jesteśmy? Jesteśmy tacy jakimi widzą nas inni? Czy może tacy jakimi sami siebie widzimy?” Odpowiedziałem wtedy: „Nie wiem, jak to z nami tak naprawdę jest... Ale wydaje mi się, że jesteśmy i tacy, i tacy... ”

Nasze myśli, uczucia, emocje w pełni znamy tylko my. Nawet jeśli dzielimy się nimi z kimś innym, to najczęściej nie mówimy tej drugiej osobie wszystkiego. Czasem dlatego, że chcemy zostawić pewne rzeczy tylko dla siebie. Nie chcemy ujawniać swoich najskrytszych marzeń, sekretów. Tylko my chcemy mieć do nich dostęp. Czasem boimy się otworzyć, wstydzimy się. Może nie potrafimy. Nasze wewnętrzne przeżycia są na tyle silne, że nie jesteśmy w stanie ubrać ich w odpowiednie słowa, wyrazić ich w zrozumiały dla innych, i zadowalający nas sposób.

Kiedy inni nie wiedzą, co tak naprawdę nami kieruje, mogą źle odczytywać nasze intencje. Wyrabiają sobie wtedy na nasz temat własne zdanie. Tworzą własny nas obraz. Ale najczęściej jest to obraz niekompletny, nieprawdziwy, zafałszowany. Ludzie ci nie wiedzą, jacy tak naprawdę jesteśmy. To co widać na zewnątrz, nasza powierzchowność, bardzo często zniekształca prawdziwych nas.

Zdarzają się jednak sytuacje, kiedy my sami nie wiemy o sobie wszystkiego. Kiedy nie doceniamy się. Nie jesteśmy świadomi, na co tak naprawdę nas stać. Wtedy potrzebny jest ktoś z zewnątrz. Ktoś, kto odkryje w nas to, co na pierwszy rzut oka trudno jest dostrzec. To, co siedzi gdzieś bardzo głęboko, czego sami nie jesteśmy w stanie odnaleźć. Potrzebny jest ktoś, kto ukarze nam naszą moc. Kto podda się jej i pomoże rozwinąć nam skrzydła. Nie każdy jest w stanie tego dokonać. Nie każdy ma klucz do naszego wnętrza. Jedni mimo usilnych starań, nigdy go nie zdobędą. Są jednak tacy, którzy znajdują go z łatwością. A może mają go od zawsze?

Nie wiem, jacy tak naprawdę jesteśmy. Nie wiem czy kiedykolwiek uda nam się poznać prawdę o nas samych. Ale wiem jedno. Od tego, jacy jesteśmy ważniejsze jest to, jacy staramy się być. Ważniejsze jest - do czego dążymy i o co walczymy.

Mądry człowiek powiedział: „Jeśli z całych sił dążysz do ideału, to już ten ideał osiągnąłeś.” Ja się z nim zgadzam...